RSS feed

Maandelijks archief: juni 2007

De dag van de hoedjes

Geplaatst op

1973930046_1999999630_anp1069122_440x293

Geen idee waar ik het over ga hebben. Misschien over de dag die zo snel voorbij gaat. Je staat op, je leeft en dan is het alweer bijna bedtijd. Je denkt dat je geleefd hebt en dat is nog waar ook. Het gras in de tuin was zo hoog dat het gezeisd moest worden. Nu was het weer zo gegroeid en er was geen doorkomen aan. Bij de klusjeswinkel in het dorp een oude elektrieke grasmaaier gekocht en husband heeft alles gemaaid zo soepel. Het ziet er uit als een park. Alleen de randjes nog even bijknippen. En niet vergeten een verdwenen bloem te zaaien te weten de lupine.

De rode zonnehoed bloeit prachtig met veel bloemen nog in knop. De roze struiklavatera doet ook haar best. Verder bloeien er wat inheemsen. Maar het groen overheerst. Het is voornamelijk een gloomy tuin zoals Elisabeth de Lestrieux dat noemde. Zij zou in Portugal wonen en is ook al op leeftijd. Ik doel op Majoor Bosshardt die is overleden en vandaag begraven. Ook op leeftijd. Een leven vol passie voor de mensen die leven aan de zelfkant. Aan de randen van het bestaan. Ze zal veel ruwheid, rauwheid en andere ellende hebben meegemaakt maar Alida bleef altijd meelevend, sereen en volkomen zichzelf. Wat een heerlijk mens. Ze kon hemels kijken. Ze was een engel bij haar leven. En hopelijk leeft ze ergens door als engel. Haar gezicht blijft je altijd bij. Altijd, voor zolang als dat duurt. Zoals zij haar geloof beleefde zo is het bedoeld. Zoals Etty Hillesum het ook zei. Zoals je zelf bent draag je je geloof uit. God woont in jezelf. Zo simpel is het en niet anders. Het leven is heel eenvoudig. Maar mensen maken het onnodig ingewikkeld omdat ze zelf ingewikkeld zijn. Ingewikkeld, afgewikkeld, ontwikkeld.

Yes!

Advertenties

*DE HOORSPELKERN VAN DE VARA*

Geplaatst op

Op deze foto van rond 1932 is de hoorspelkern van de VARA te zien. Van links naar rechts: Adolf Bouwmeester, Carel Rijken, Frans Nienhuis, Janny van Ooyen, Jan Lemaire, Rolien Numan, Willem van Capellen (Ome Keessie) en zittend Hetty Beck.

 
Mijn vader was bij de oprichting van de VARA. Hij was niet de oprichter zoals een paar jaar geleden in het VARA-magazine stond. Reisgenoot en ik stonden er toen breed uitgemeten in. In de serie Haard en Buis. Ik had ik er Baard en Buis van gemaakt op een kaartje. Kon niet schelen. Ze vonden het blijkbaar leuk. Dus wij stonden in de gids, pardon: magazine. Mijn vader was wel bij de oprichting. Samen met mensen als Jan Lebon en Jan Broeksz. Met Jan Lebon en zijn vrouw Coby waren mijn ouders bevriend. Ik heb nog talloze fotootjes van ze. Oom Jan en zijn joodse vrouw tante Coby heb ik nog vrij lang meegemaakt. Ik herinner me Jan Lebon als een schat van een man. Tante Coby was deftig en had een fijn gevoel voor humor.
Hun enige dochter had MS en haar vriendin had die ziekte ook. De dochter emigreerde later naar Australië.

Hieronder zo’n kiekje.
Aan (nog) een stil strand.


v.l.n.r. vrouw onbekend, Jan Lebon, tante Coby, mijn vader, zijn jonge vrouw (mijn moeder), vooraan liggend de dochter van Jan en Coby met haar vriendin.

Het Harmonie-orkest

Geplaatst op

Blueangel Het ruziestadium voorbij? Ik weet het niet. Wel in de buitenwereld graag en bij mij van binnen. Soms halen mensen het beste in je naar boven maar andersom kan ook. De houten haan heeft er een handje van het recalcitrante in zichzelf te projecteren op het konijn. Het metalen konijn.

Deze kat, dit konijn streeft altijd naar perfectie (ja echt!) zoals het in de kosmos ook is gesteld. Maar haan is achteloos. Doet maar wat. Is dement geboren, zei ik altijd en Lycopodium wordt het eerst dement. Dit zei ik al eens in een log. Gaat vanmorgen naar G. en vergeet prompt het belangrijkste. Gisteren ook al. Ging al eens drie maal heen en weer omdat hij steeds hetzelfde vergat. Je zou denken, een mens léért toch?

Ik kan er niet bij. Ik leef langzaam, bedachtzaam, zei iemand eens. Leven in aandacht komt achteloos leven tegen?

Niet dat ik nou zo goed ben of beter.

Nee dat niet……. Maar ik probeer het wel. Door te leven in aandacht probeer ik zoveel mogelijk fouten te vermijden. Daarom ben ik zo kwaad als het mis gaat. Maar ik weet in ieder geval dat ik mijn best heb gedaan. Best een fijn gevoel.

Haan is misschien ook wel zo. Maak je dan zoveel fouten op weg naar perfectie?

Is dat Haans’ manier?

‘Een kaartje dat ik vaak trek:

Zoek het gezelschap van hen

die het beste in je naar boven

brengen’

Poeh!

Winney!

I love Winnie de Poe.

Have a great day

**DE AARDE ALS TEHUIS VOOR DIEREN OF ZELF EEN DIER**

Geplaatst op

De aarde is een huis, een thuis voor alles wat leeft. De aarde is een zij, het is Moedertje Aarde – maar misschien is het een vermomde een omgebouwde man. Nee, dat is iets voor mensen die denken dat het leven draait om het uiterlijk. Die vergeten zijn dat ze om hun eigen as draaien.

Wie waren de ouders van de aarde? Ik weet het niet maar ze heeft geleerd goed op haar kinderen te passen. Soms heeft ze knok met stormen die zich ontwikkelen tot superstormen, orkanen, valwinden, tornado’s. Ze heeft niet alles in de hand. Vulkanen, tot aan de rand gevuld met lava moet ze soms laten stromen. Het stroomt waar het niet stromen kan. De erupties komen niet altijd gelegen maar ze komen. De aarde leeft intens, is een emotioneel levend iets.

Het zou kunnen dat de aarde een dier is. Dat het ergens anders een huisdier is. Dan zijn wij de vlooien en de dieren de helpers om haar huid schoon te houden. De bossen zijn haar haren. Maar ook hier virussen die de stammen aanknagen en de helpers om zeep brengen. Die rivieren verleggen en rotsblokken doen afknappen.

De aarde is eerlijk. De aarde is een kunstwerk. God heeft een bod gedaan maar dat is afgewezen door de natuur. De natuur heeft haar aangekocht. Ze wordt goed beheerd maar de virussen plukken haar kaal en misbruiken haar. Hoewel niet ieder virus zich zo misdraagt. Er is een vorm van tegenkracht. Maar te dun, te dun voor de verwoesting die in de maak is.

De huidskleur van de hemel schrijft dit allemaal op.
De sterren verbleken bij deze grote plannen.
De maan huilt in een zakdoekje.
De zon slaat met haar stralen.
De wolken praten met haar mee.
De donder is het helemaal met haar eens.
De virussen kammen hun luizen.

Tekst: AnNet Lemaire (tegenkracht)
foto: de helpers/ de waarschuwers in ijsbeervorm

*TUINVROUW**

Geplaatst op

foto

M’n geest weer eens gestoten
aan de randen van de tuin
waar met een sluiermaaimachine
het gras zachtjes afgebeten werd

Ze zat als een publieke vrouw in het raam
met alleen een hempje en een broekje aan
Tastte langs het glas alsof ze gevangen zat
Gebaarde dat ik moest stoppen
ze kon niet slapen had nachtdienst gehad

Ik, een stiltefundamentalist
voelde me gevangen in eigen groen
sapstromen vloeiden weg in
eigen laten
in eigen doen

gedicht: Annet Lemaire
kunst: onbekend

I do believe in miracles!

Geplaatst op

Forms540

Ben wat overblogged. Toch een wonder gezien. Ja ik zie nog wonderen. Ben nog geen verzuurd grijs oud mens met wangplooien en hangwakken:) Anyway wat ik zag was een………bonte specht! De visite de deur uit en plofte op de bank en daar was het wonder. Het bonte wonder zat tegen de stam van de Oostenrijkse den. Bleef hangen onder een nestkastje, vloog er wat onbeholpen op en keek eens in het vlieggat en pikte wat rond de opening. Het leek een jonge vogel gezien zijn bewegingen.

Vanavond weer zo’n geschetter van merels. Ging nu eens helemaal naar achteren en bij de paarden in de schemering zat de onruststoker…..een uil die wegvloog het duister in. Met voor zich tuterende merels. Niet leuk want vanmorgen vond ik een dode jonge merel. Als hij nou opgegeten was…..maar dit was zinloos.

Als je ziet hoe hard ma en pa merel bezig zijn met de peuters te voeren…..Zo’n merel moet toch enorm positief zijn omdat vol te houden met telkens die gevaren.

Het is ruig in de natuur.

De dieren zijn geweldig.

Mensen zijn te ver verwijderd van de natuur en hun eigen natuur. Denkend aan gisteren!

Maar dat is een ander verhaal.

Geniet van het weer dat zo anders is dan anders.

Leef bij de dag.

Olé!

Big Brother is following me

Geplaatst op

Cathelmet

Overal berichtjes achterlaten wat je doet en waar je bent?

Als Klein Duimpje in het bos?

Moet er niet aan denken.

Het wordt tijd dat we zeggen hoe we ons VOELEN.

Maar misschien gaat het via een omweg.

En moet eerst de buitenkant aangezet worden om bij de binnenkant te komen.

Zoek je zelf moeder.

Maar ik vond mezelf al.

Al heb ik daar 30 jaar over gedaan en ontdek nog steeds iets nieuws. Steeds wordt er ongekende info toegevoegd en verwerkt.

Woorden als kruimeltjes.