RSS Feed

Categorie archief: Uncategorized

*** WINTERMAN ***

Geplaatst op

zoals bevleugelde wolken

binnen rollen

op reis gaan het land in

over de daken van de

huizen en de

toppen van de buigzame bomen

die soms toch breken

het erf bedekt met

te vroeg gevallen

eikels, buitelende beukenootjes, hazenpootjes

zachtjes begint het eerste

sneeuwen

dalend, weer omhoog gedreven

mijn winterman, ik denk aan jou

en waar je bent gebleven

gedicht: annet lemaire

 

Bewerken

Advertenties

* ROOS *

Geplaatst op

Roos bleekrose met witte bleumkes

gevonden

in de late lente

van de herfst

een mystieke doos

met licht en roze roos

Annette Lemaire ©

HET KOEKJESBOS

Geplaatst op

sleeping in the woodsWeet u waar de Ratelbank is?
Tijdelijk ben ik een krakeling en loop door het Koekjesbos (voorheen het Woud van Speculaas).
Niemand weet het.
De Wijkpoes niet, de Hoornaar niet, het Roomijskonijn niet.
Een Pad aarzelt even. En dan ontmoet ik MometHam.
Zij weet het!

‘Verderop woont de heer Berkepies en aan hem groeien elfenbankjes.
Daar kunt u pinnen, net als de bosslang en spinnen’.

En daar gaat MometHam.
Ze eet een botervlam
rookt een zware pijp en klappert
met haar kunstgebit.
Ze is op weg naar Hinneryd
in Z W E D E N

Ze stoomt door haar eigen wolgedaante heen.
Ik keer me om richting Berk.
Daar pin ik twee euro. Het valt niet mee met mijn krakelingpasje maar het lukt. Ik verleg mijn zinnen en verlaat langs een beveiligingshekje het zoete bos.

De bomen gooien me lange vingers na en Jan Hagel.

Annet Lemaire © Eerder gepubliceerd 8 januari 2008

Bewerken

DE TUIN

Geplaatst op

Morgen ga ik de tuin bekijken.

Morgen zal ik beter lopen.

Er liggen nog afgezaagde takken.

(Hij ruimt nooit wat op)

Er zal wel iets veranderd zijn.

Maar ik kan het nog redelijk overzien.

Van grote afstand zag ik het land achter

De uitgedunde bomenrij.

Het licht op schaduwplekken.

Geen reekalfje wordt hier nog geboren.

De takkenrillen op een hoop gegooid.

De vogelnesten de schuilplekken voor vogels.

Het zien zal vertroebeld worden door blinde tranen.

De massale berenklauwen zijn met gif bespoten.

Hoe zou het met het maarts viooltje zijn.

De eindeloze velden kleine kaardenbollen.

De gulden roeden zijn vermaaid, vlinders zijn

hun eten kwijt, net als de bijen.

Zelfs de woorden zijn verdwenen, ik ben mijn troost

de reden van mijn bestaan kwijt.

Annette Lemaire ©

 

 

 

WEERSVERGADERING

Geplaatst op

Eerder geplaatst in 2007

voelsprieten

Deze regen luistert niet. Ze glijdt in druppels langs de pannen naar beneden. Ze trekt mijn gedachten naar het gras en vormt een plas op het tuinpad. Plassen met bubbels erin dat weer verleidelijk is. De lentefee komt ervoor uit haar boomspleet. Baadt zich in haar blote niksje. Een pony kijkt toe en briest in regenbellen. Gaat dan haar stalletje in, schudt zich uit. De regen bereikt haar huid niet maar blijft hangen in haar bontjas als kleine schitterdingen. De wereld spiegelt zich erin. Deze regen fluistert. Beloftes van zon die na haar komt. Afgesproken op een weersvergadering. Alles kwam bij elkaar. De regenboog in de hoek.

Een buitje noteerde alle klachten en jonge wolken vlogen over elkaar. De maan zat nog in de kast en toverde een straal door het sleutelgat. De sterren bogen zich over de notulen. De donder was weer kwaad en flitste met haar toestel. Schoot…

View original post 54 woorden meer

WEERSVERGADERING

Geplaatst op

Deze regen luistert niet. Ze glijdt in druppels langs de pannen naar beneden. Ze trekt mijn gedachten naar het gras en vormt een plas op het tuinpad. Plassen met bubbels erin dat weer verleidelijk is. De lentefee komt ervoor uit haar boomspleet. Baadt zich in haar blote niksje. Een pony kijkt toe en briest in regenbellen. Gaat dan haar stalletje in, schudt zich uit. De regen bereikt haar huid niet maar blijft hangen in haar bontjas als kleine schitterdingen. De wereld spiegelt zich erin. Deze regen fluistert. Beloftes van zon die na haar komt. Afgesproken op een weersvergadering. Alles kwam bij elkaar. De regenboog in de hoek.

Een buitje noteerde alle klachten en jonge wolken vlogen over elkaar. De maan zat nog in de kast en toverde een straal door het sleutelgat. De sterren bogen zich over de notulen. De donder was weer kwaad en flitste met haar toestel. Schoot plaatjes van de grondmist. Wij bleven binnen en breiden spinnen en wolletjes aan elkaar. Breiden een regentrui. Je kon wel doen maar niets laten. Buiten wachten de bollen gelaten op bezoek van waterbijen. Maar ze konden hun kaplaarsjes niet vinden. Een hommel vloog rond met een uitgeklapt pluutje.

Tekst en tekening: Annette Lemaire ©

bijen met laarsjeslr

Welke vrouwen kennen nog meer Megaman?

Geplaatst op

 

Geknipt van Facebook: een reactie op mensen die met narcisten te maken hebben….

Lieve ouders had ik. Werd in 1973 stapel op de knapste jongen van de kunstacademie…..stuurde hem weg toen hij bij mij kwam wonen in die mooie buurt van Hilversum…..er kwam een kwaaie olieman aan de deur die om de rekening vroeg….ik wist van niets….In 1986 kwam uit dat hij al jaren gokverslaafd was…..heb er alles aan gedaan om weg te komen….mijn droomhuisje in Drentheland……er kwam een man mijn digitale pad op vol vuur vol enthousiasme, was verpleger geweest in de B. sector en had nu een baan als financieel adviseur in het Erasmus M.C.. Hij ontvouwde zich na een tijdje als hijger, inmiddels was ik dolverliefd…..wat een onnozele hals was en ben ik…..Het verhaal is nog niet aan het eind maar ben blij dat ik nu in het kort al een soort verhaaltje heb kunnen maken…eigenlijk ben ik in grote nood…..maar weet het verder niet meer……Dank voor het aanhoren……Nogmaals dank Jan S.

****************************************************************************************

Het is zo moeilijk omdat het zo levensecht is.

Kan en wil me niet meer verschuilen.

Het moet dan ook maar een keer afgelopen zijn met die gefrustreerde trieste kerels!