RSS feed

Was Hilko een lintworm?

Geplaatst op

‘Hij was lang he’ zei de vrouw van Yarden.

‘Lang, zei ik ‘Hilko?’ Ik kreeg meteen het beeld van een lintworm voor me. Die zijn plat en dik maar kunnen zich lang en dun maken.

‘Hij was 1.90’ zei ze. ‘Whuh, 1.90 hij was 1.73’.

‘Nee hoor, hij was 1.90’. Ik dacht nog zal ik zeggen ‘als iemand dat weet ben ik het wel’.

Maar verbouwereerd als ik was hield ik m’n mond.

‘Het is een lange kist’ sprak ze.

Ik keek nog steeds voor me uit.

Daar zaten we M.B. en de hulpverlener aan de koffie en daarnaast de lange blanke kist van blankparfineer met een rode roos erop.

Ik durfde er niet aan te denken wat erin lag.

We zouden ook samen naar het crematorium gaan en daar zouden wij afscheid nemen.

De kist achter een doek.

Hij had zijn lichaam aan de wetenschap willen schenken. Maar net die week hoorde ik dat er genoeg ‘voorraad’ was.

Hij was natuurlijk onderverzekerd. Ik moest twee en een halfduizend bij betalen.

Dat had ik niet Gelukkig kon er via de gemeente geld geleend worden via de Kredietbank. Aflossing 50 euro per maand.

De auto stopte voor de uitgang waar wij stonden met de kist. De kist werd de auto binnengeschoven. Alles was zo stil. De auto vertrok en de vrouw liep er achteraan en later ernaast. Daar stonden we dan. M. stelde nog vragen. ‘Ik snap het ook niet. zei ik.

Ik keek de auto nog even na. Op een gegeven ogenblik stapte de vrouw van Yarden in.

Annette Lemaire © 2020 13.3.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst op
 Bericht van Facebook
Vrienden
Maandagavond belde ik hem nog. ‘Dag Netje’ zei hij. ‘Dag Kootje’ De volgende dag werd er gebeld dat hij nergens meer op reageerde. Om vier uur een berichtje dat Hilko was ingeslapen.
Hilko Meindert Hulzebos.
* 26 januari 1946 Groningen – 10 maart 2020+* Assen
Hij was geen held
en hij had geen geld
en hij hield niet van het krijgsgeweld
Maar trompetter was hij wel
In hart en ziel
Omringd door liefde
Ben&Marijke
Annette
Kees Visser (hulpverlener)
Ik zal je missen!

Verlaten

Geplaatst op

Verlaten

Eigenlijk altijd in
de rouw
Om hen die je verlieten
En je weet niet waarom
Je denkt en je denkt

Maar niemand die een
antwoord heeft

Het moet wel iets heel
ergs zijn wat je hebt
gedaan

Misschien te dromerig
snel iets vaags van het
levenskleed geveegd
of misschien ooit een
moord gepleegd?

Het moet wel iets heel
ergs zijn geweest

annette lemaire ©

* ZONDER JOU *

Geplaatst op

Zonder jou besta

ik veel minder

ben kleiner

loop moeilijker

heb van alles meer

hinder

Zonder jou besta

ik veel minder

gedicht&foto: annette lemaire ©

 

Ruigoord softfocus 2016

 

De groene strijd verloren

Geplaatst op

GISTERAVOND DEED IK HET RONDE KLAPRAAM OPEN EN ER VLOOG NIETS NAAR BINNEN. HEB ER EEN TIJDJE GEZETEN. STAREND IN HET DONKER, VERSLAGEN. DIE JARENLANGE GROENE STRIJD, WE HEBBEN HET VERLOREN. DE BLINDE DOMHEID HEEFT GEWONNEN TEN KOSTE VAN ZICHZELF MAAR ZELFS DAT ZIEN ZE NIET. MENSEN ZIJN BLINDE DAZEN.

 

verhaal en foto: annette lemaire ©

***IRIS***

Geplaatst op

Foto van m’n oog. Blijvend blind. Wordt binnenkort weer losgelaten in een serie, bepaald geen pijnloze prikken in het Refajaziekenhuis in Stadskanaal. Bijna een jaar voor niets geweest. Helemaal vergeten het voort te zetten door de heisa rond Waterman die een hersenoperatie onderging. Ik kreeg er een burnout bij en die is nog niet voorbij. ‘In het land der blinden is eenoog koning’

Dat wel natuurlijk.

foto: m’n linkeroog

iris

~HET BOS~

Geplaatst op

Bos parkeerterrein met regen mrt 2019

De regen suizelde
zo zacht op het gras
in het bos
Om maar niets te
verstoren
Is dat ik het mocht
aanschouwen
Zo stil…alsof een god
er zelf mee strooide

foto&gedicht: annette lemaire ©

staatsbos: Gieten