RSS feed

Auteursarchief: Annette

***IRIS***

Geplaatst op

Foto van m’n oog. Blijvend blind. Wordt binnenkort weer losgelaten in een serie, bepaald geen pijnloze prikken in het Refajaziekenhuis in Stadskanaal. Bijna een jaar voor niets geweest. Helemaal vergeten het voort te zetten door de heisa rond Waterman die een hersenoperatie onderging. Ik kreeg er een burnout bij en die is nog niet voorbij. ‘In het land der blinden is eenoog koning’

Dat wel natuurlijk.

foto: m’n linkeroog

iris

Advertenties

~HET BOS~

Geplaatst op

Bos parkeerterrein met regen mrt 2019

De regen suizelde
zo zacht op het gras
in het bos
Om maar niets te
verstoren
Is dat ik het mocht
aanschouwen
Zo stil…alsof een god
er zelf mee strooide

foto&gedicht: annette lemaire ©

staatsbos: Gieten

 

 

 

 

Zonnezang

Geplaatst op

Om zo te beginnen is lang niet slecht. Er is nu een meneer bezig met het gas. Tjonge de anderen hebben er wel een potje van gemaakt. Maar ja de vorigen hebben het altijd gedaan. Omdat ik een herhaling wordt van mezelf stop ik ermee. Niet voor altijd maar voor even. Voor ‘effies’. En elke dag een lieve recensie.

Knipsel stralend

Precies wat ik nodig had.

Geplaatst op

Wanneer je door het lachende lieve blind bent voor ‘het kwaad’. Het kwaad dat in de jeugd ontstaat. Gebrek aan L I E F D E.

knipsel forgive yourself

nog even niet

Geplaatst op

ongerijmd

laten we nog even herfst zijn
voor we ons storten in de feesten
ondergaan in het gedruis

laten we nog even schuilen
in het laatste oude geel
waar de stammen zwart van weemoed

en de toppen dunne lijnen pijn
tot de hemel weer gaat stralen
en de sterren onze lichten zijn

© hennie van ee

View original post

leeg

Geplaatst op

………

blewbird

DSC_6830Leeg. Ruimte. Rust. Waar strandtenten waren en springende pubers. Zand en een stok. Die markeert waar volgend seizoen… Leeg.

View original post

Straks is het niets meer

Geplaatst op

blewbird

DSC_6352Zacht en stil zou het zijn. Maar het was fris en winderig. Geeft niks. Tanden op elkaar en door. Stabenen van gisteren. Afscheidsreceptie met toespraken en slechte rosé, je kent dat wel.

Bizar zo’n midweekpensioen. Bij Wassenaarse Slag niet eens een koffie gekocht. Ik heb ze daar lekker laten tutten en heb op het strand, achter achtergelaten windschermen, mijn broodje gegeten. Wind mee terug en toen werd het ook t-shirtwarm.

Strompelend ‘t Strand binnen, zo’n vastgevroren strandrestaurant dat het hele jaar door blijft staan. Kleine kaaskroketjes met brood voor veel te duur, maar ‘t is daar goed en ze kennen me.

Wat ik nog te vertellen heb, past in een paar regels. Straks is het niets meer en kan het blog weg.

View original post