RSS feed

Auteursarchief: Annette

* ZONDER JOU *

Geplaatst op

Zonder jou besta

ik veel minder

ben kleiner

loop moeilijker

heb van alles meer

hinder

Zonder jou besta

ik veel minder

gedicht&foto: annette lemaire ©

 

Ruigoord softfocus 2016

 

Advertenties

De groene strijd verloren

Geplaatst op

GISTERAVOND DEED IK HET RONDE KLAPRAAM OPEN EN ER VLOOG NIETS NAAR BINNEN. HEB ER EEN TIJDJE GEZETEN. STAREND IN HET DONKER, VERSLAGEN. DIE JARENLANGE GROENE STRIJD, WE HEBBEN HET VERLOREN. DE BLINDE DOMHEID HEEFT GEWONNEN TEN KOSTE VAN ZICHZELF MAAR ZELFS DAT ZIEN ZE NIET. MENSEN ZIJN BLINDE DAZEN.

 

verhaal en foto: annette lemaire ©

***IRIS***

Geplaatst op

Foto van m’n oog. Blijvend blind. Wordt binnenkort weer losgelaten in een serie, bepaald geen pijnloze prikken in het Refajaziekenhuis in Stadskanaal. Bijna een jaar voor niets geweest. Helemaal vergeten het voort te zetten door de heisa rond Waterman die een hersenoperatie onderging. Ik kreeg er een burnout bij en die is nog niet voorbij. ‘In het land der blinden is eenoog koning’

Dat wel natuurlijk.

foto: m’n linkeroog

iris

~HET BOS~

Geplaatst op

Bos parkeerterrein met regen mrt 2019

De regen suizelde
zo zacht op het gras
in het bos
Om maar niets te
verstoren
Is dat ik het mocht
aanschouwen
Zo stil…alsof een god
er zelf mee strooide

foto&gedicht: annette lemaire ©

staatsbos: Gieten

 

 

 

 

Zonnezang

Geplaatst op

Om zo te beginnen is lang niet slecht. Er is nu een meneer bezig met het gas. Tjonge de anderen hebben er wel een potje van gemaakt. Maar ja de vorigen hebben het altijd gedaan. Omdat ik een herhaling wordt van mezelf stop ik ermee. Niet voor altijd maar voor even. Voor ‘effies’. En elke dag een lieve recensie.

Knipsel stralend

Precies wat ik nodig had.

Geplaatst op

Wanneer je door het lachende lieve blind bent voor ‘het kwaad’. Het kwaad dat in de jeugd ontstaat. Gebrek aan L I E F D E.

knipsel forgive yourself

nog even niet

Geplaatst op

ongerijmd

laten we nog even herfst zijn
voor we ons storten in de feesten
ondergaan in het gedruis

laten we nog even schuilen
in het laatste oude geel
waar de stammen zwart van weemoed

en de toppen dunne lijnen pijn
tot de hemel weer gaat stralen
en de sterren onze lichten zijn

© hennie van ee

View original post