RSS Feed

Categorie archief: Persoonlijk

“ ` DIE MAN MET DAT RAVENZWARTE HAAR “`

Geplaatst op

Tussen hem en mij zijn zoveel klikjes en klakjes dat het net lijkt of er talloze paardjes op de weg draven. Hij is er zo één met wie je gewoon wegloopt en je voelt dat je je op alle plekken met hem thuis zult voelen.

Nee dan die andere hem. Heb ik wat, een snotneus, is hij ook verkouden. Misselijk, hij is het ook. Hij was zelfs ongesteld toen ik dat ook was….Hij heeft nu steeds last van z’n spieren maar de huisarts kan niets vinden en van de verbinding tussen lichaam en geest wil hij niets weten.

Hij is ‘van de man die niet bestond’. Je mag nooit iets over hem zeggen.

Opeens valt dit liedje me in….

~ ~ Marjolijne van Wim Sonnevelt ~ ~

http://www.youtube.com/watch?v=xSuJBnLohu0

+ LUPPIE +

Geplaatst op

veenweg

HET regent katjes en honden.

De tuin geniet. Je hoort haar slurpen. Over de velden hangt een groen waas. Mooi kan grijs zijn in het groen.

Het is schoolreisjesweer. Zo was het weer altijd als we op schoolreisje gingen. Auto’s die voorbijrijden over het asfalt maken een slippend geluid nu. Het klinkt anders dan bij droog weer. In de stilte van de plekken waar we waren op schoolreisje doemde dan opeens een auto op die zijn geheime tocht vervolgde en met zijn regenbanden verdween in een bocht. Altijd die geheimzinnigheid. De onbekende geuren. Alles vind ik hier weer terug. ‘Het ruikt net als bij tante Gra’  zeg ik dan voor de zoveelste keer. Elke vakantie naar ‘t Harde. Nou ja het Harde.

Tante Gra woonde aan de Veenweg aan een verhard zandpad dat op weg was naar Oldebroek. Een paar boerderijtjes lagen hoger dan de weg zelf. Geertje Wolf woonde zelfs op een berg, althans dat vonden m’n kinderogen. Mijn vriendinnetje daar was Aleida Vos. We speelden in het bos, fietsten naar haar opoe, kuierden langs de weg op zondag. ‘Goa je met een entie kuier’n’ vroeg Aleida dan. En daar liepen we dan met haar oudere zusje Hennie, haar broer Jan en kleine broertje Reier er achteraan. Met Aleida spelen bij de Heigraaf, een diepe zandplek in het bos omringd door vliegdennen met hun grote wortels die als blote tenen uit het zand staken. We groeven er holen en droomden van konijnen en kabouters. Terug gingen we langs korenvelden. Plukten armen vol korenbloemen en klaprozen. Langs een kronkelpaadje kwamen we langs het boerderijtje waar Luppie woonde. Luppie met haar vlechten. Luppie die later moest trouwen omdat ze zwanger was van een militair van de legerplaats ‘t Harde. Luppie van wie ik later hoorde dat ze twee kinderen had, over wilde steken bij een oversteekplaats en gegrepen werd door een auto in een nabijgelegen plaats. Nunspeet of zo.

Luppie.

Miss Oldebroek noemde mijn neef Joost haar.

We lachten veel Aleida en ik. Aleida was een vriendelijk meisje dat om alles wat ik zei moest lachen. Het klikte goed. Ik droeg ook een strik in m’n haar. En zij was in de wolken toen ze mijn blauwe jas kreeg die gemaakt was door een coupeuse van het Rotterdams Toneel waar mijn vader toen werkte. Ik liep er op klompen en sprak Gelders. Ik burgerde snel in en huilde als ik weer terug moest naar de vieze stad Rotterdam. Het was daar mijn tweede huis en ik wist niet beter of ik woonde er. Dat was niet zo. Eén keer moesten ze me in de auto proppen omdat ik naar huis moest. Dagen was ik overstuur.

Steeds werd ik weer uit het groen geplukt. Nu woon ik alweer jaren hier. Aan m’n eigen bosrand. Dit voorjaar keek ik via het badkamerraam naar buiten en zag de geit en bok in hun huisje tegen de bosrand en ik huilde. Ik had het terug, ik had het terug, zong het door m’n hoofd.

Ze zullen me hier het huis uit moeten dragen.

Annet ©

eerder geplaatst: augustus 2005

^^^ DE MENS ZELF CREËERT DE HEMEL EN DE HEL ^^^

Geplaatst op

Van de apenhel in bedachtzame stapjes naar de lentetuin…

blauwe druifjes 24.3blauwe druifjes

viooltje10.4viola cornuta

sneeuwroemblauw13.4sneeuwroem

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voorgetrokken

en in natuurlijke staat

de mens is alles zelf

de hel en hemel die in

ons ontstaat

zonder liefde creëeren

we de hel

dat weet meneer de Groot

ook wel

foto’s/tekst: annet ©

ACCEPTEER OF KREPEER

Geplaatst op

Friendship

En dan verdroom ik de strijdbaarheid.
Ik begraaf de strijdbijl diep in de grond.
Van alle kanten bestormd door een grote variatie aan gedachten.
In mijn hoofd knoop ik de geblondeerde man een hoofddoek om en stuur de man van het natuurstopbeleid het moeras in.
De revolutie trekt weg, de opstand weggewimpeld.
Dit is wat nog rest: acceptatie van het ondermaanse.
Leven in de hel met hemelse gedachten.

 

tekst en tekening: Annet Lemaire xa9

* KNORRETJES DOEN *

Geplaatst op

 

Knorretje Nu was ze verzegeld in het diepste van haar binnentuin. Het gorgelde om haar heen maar de gorgels slopen weg als ze ze wilde pakken. Even knijpen in hun bolle lichaam. Even voelen dat ze bestond. Mensen leefden in het wilde weg. Zij bleef op haar plek waar de bladeren in vaalgroen de bomen verlieten. Maar er waren er meer zoals zij. En erger nog. Ze hadden geen uitdrukking op hun gelaat. Dode ogen. Geen levenslust. De ogen van die man met dat geblondeerde haar. Net zo mat. Net zo uitgeblust. Gevangen in het niet kunnen leven en dat gevoel verspreiden over het volk. Het volk dat niet nadacht maar gewoon deed. Ook al hadden ze er zelf geen weet van. Ze wisten niet dat ze zomaar deden. Moest je daar dan medelijden mee hebben? Zuchten, steunen, van je af laten glijden. Als een mislukt breiwerk?

Haar gedachten waren omhuld met dons. Het leek wel schimmel. Ze keek alle kanten op maar er gebeurde niets.

Ze zou de volmaaktheid loslaten.

In alles zat een barst.

Zo kwam er toch licht naar binnen.

Annet xa9 Knorretje in elkaar gepriegeld……..