RSS Feed

*UUN SPRUUKJUU*

Geplaatst op

fotoHet weefsel was terecht gekomen in de kelder. Het was nu drie maanden later. Ze deed het luik open. Piepend en krakend verwijderde ze het deksel. Het zal vol spinrag. De trap was stijl en de kilte van de donkere ruimte kwam haar tegemoet. Hier ergens had ze het gelaten. Ze stak haar hand uit om te voelen waar het lag. Opeens hoorde ze iets of iemand ademhalen. Het snoof en maakte blurpgeluidjes. Haar hand streek over iets harigs. Ze gruwde en kippenvel gleed over haar rug. Ze deed een paar stappen naar achter. Het werd warm om haar heen. Achterin de kelder hoorde ze iets brommen. Het was Micky de kat. Zijn ogen lichten op in het donker. Het weefsel was tot leven gekomen, begreep ze. Maar waar zou het op lijken? Was het goed- of kwaadaardig?

Zachtjes sloop ze naar boven om een zaklantaren te pakken. Ze scheen vanaf boven de kelder in. Om het te zien moest ze naar beneden. De zaklamp zocht de planken af. Daar lag het. Naast de ingewekte pruimen en rabarber. Het was roze met zwart haar en het klopte. Het bewoog. Het ging richting einde plank. En het gleed op de grond. De kat vloog met een dikke staart naar boven. Haar nieuwsgierigheid overwon haar angst. Toen zag ze een oog. Een klein donker oog. En dat oog keek vriendelijk. Het knipperde en ze zag een kleine mond. ‘Duui’ zei de mond. ‘Dag’ zei ze terug. ‘Wuul juu muu huulpun?’ vroeg het. ‘Ja natuurlijk’ zei ze verbaasd over de rust die over haar gekomen was. ‘Uuk zuuk muun muuder’ zei het roze ding. ‘Un uuk huup hut kuut’ het oog keek verlegen. ‘Zal ik je oppakken?’ vroeg ze. ‘Uuls juu durft’ zei het weefsel. Voorzichtig pakte ze het op en droeg het naar boven. Ze zette het naast zich op de bank. ‘Muug uuk uvun bullun?’ vroeg het zacht. Even later keken ze allebei naar buiten.

Een klein rond voorwerp was geland in de wilde tuin. ‘Muumuu’ zei het weefsel en gleed van de bank richting tuin. Daar vond het weefsel zijn of haar moeder. Het gleed het vliegvoorwerp binnen. Achter het raampje zwaaide het naar het raam. Ze zwaaide terug. Het vliegding zoefde weg en blies een groene sliert de ruimte in. ‘Wuuturstuuf’ hoorde ze het ding nog zeggen. ‘Duuuuug’ riep het. ‘Daaaag’ riep ze terug. Ze liep naar de keuken en gaf de katten eten. Even later kwam haar vriend thuis. ‘En hoe was het vandaag’ vroeg hij. ‘Uunug’ zei ze en knipperde met haar bruine oog. Ze gleed naar haar partner toe en omarmde hem met haar roze en harige lichaam. ‘Huuh’ zei hij nog. Toen was dit sprookje uit en gleed het de ruimte in. Annet Lemaire © – eerder gepubliceerd op m’n andere weblog:>)

Advertenties

Over Annette

Bezield stofje in de kosmos/dichterlijk fotograferend tekenares Leef bewust en vanuit m'n hart......

»

  1. Ik had en heb spit, het zat ook in m’n hoofd:>) Komt een vrouw bij de dokter, zegtie ‘Zucht eens vrouwtje’ zegt ze ‘Ohgoddegoddegod" (oud Jiddische wietsj)

    Beantwoorden
  2. Wuuturstuuf wat is det?

    Beantwoorden
  3. Waterstof?
    Hier moest ik even bij lachen… herinner mij nog een periode als jonge tiener waarin alle klinkers vervangen werden door ie. Diet ies ierg viervieliend nie ien tiedjie…

    Beantwoorden
  4. Wut uun pruchtug SPRUUKJUU!

    Beantwoorden
  5. Zwol en Raxorca: het is waterstof geloof ik. Duuuug Zuulvuurtjuu.

    Beantwoorden
  6. dat is het mooiste bruine oog dat me ooit heeft aangekeken…

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: